Archive for the Category »ნოველები «

ბლაჰ!

მე პოლი მქვია. ორმოცდათვრამეტი წლის ვარ.

ვიცი, ბანალური დასაწყისია, მაგრამ ვაღიაროთ, რომ შემეძლო უფრო ბანალურადაც დამეწყო: „მარტის ერთი მშვენიერი დღე იდგა“, მაგალითად.

ისე, განსაკუთრებული ორიგინალურობით არც ცხოვრებაში გამოვირჩევი: მძულს მუზეუმები, მეშინია ქოლგების (და სულ მგონია, რომ მათი წამახული წკირებით რომელიმე დაუდევარი გამვლელი ერთ წვიმიან დღესაც უნებლიეთ თვალს გამომთხრის) და მიყვარს ისეთი დეტალების აღმოჩენა, რომლებიც ერთი შეხედვით უმნიშვნელოა – სალვადორ დალის საათებიდან ერთ-ერთში შვიდს რომ ხუთი წუთი უკლია, თუნდაც იმის.

more »

XXVIII: წერტილი

(ლიტერატურული კონკურსის “შემოდგომის ლეგენდა” გამარჯვებული მოთხრობა ან მოთხრობის მსგავსი)

წინაპირობა: წლევანდელი ლეგენდის თემა იყო: 28-ე. თემის მიღებამდე კონკურსანტებმა მუზეუმში გამოფენილი თანამედროვე არტის უჩვეულო კოლექცია იხილეს, რომელიც 27 ქვეყნის 27-მა ცნობილმა მოქანდაკემ შექმნა, ექსპოზიციას საფუძვლად იმპერატორ ცინის ტერაკოტის არმიის ისტორია დაედო. არმიას, რომელიც მსოფლიოს სხვადასხვა მუზეუმში იდებს ბინას, წვლილი შეაქვს დიალოგზე დაფუძნებული მსოფლიოს შენებაში. 27 განსხვავებული და ორიგინალური სათქმელი სხვადასხვა ქვეყნიდან. გაეცანით 28-ე ამბავს.

more »

ინი, იანი და ლუი ვიუტონის ვარდისფერი ჩანთა

ნოველა – ექსპერიმენტი, შექმნილი სამ საათში და პარალელურ რეჟიმში – ჩემი (იანი) და სალი ბაქრაძის (ინი) მიერ.

I

იანი

დიდი წუნია ვინმე ვარ. არაფერი მომწონს დედამიწის ზურგზე. მათ შორის – არც ეს გამოთქმა „დედამიწის ზურგზე“ არ მომწონს. არ მომწონს უზარმაზარი ბიჭი გოგოს პაწაწინა ჩანთას რომ დააპორწიალებს, არ მომწონს რაღაც-რაღაც გადაცემების ყურების აღიარება რომ რცხვენიათ და გვერდითა ოთახიდან გამომავალ ხმას ან ბებიის ცნობისმოყვარეობას აბრალებენ, არ მომწონს მეტროში ფეხსაცმელზე რომ გაშტერდებიან, ფეისბუქის „მომწონს“ ღილაკიც არ მომწონს და საერთოდ, ამდენი რამე რომ არ მომწონს, ეგეც არ მომწონს.

more »

“გადაბრუნდა და მოკვდა…”

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა, იყვნენ თანამედროვე ბავშვები, რომლებმაც ტექნოლოგიების გამო ზღაპრები საერთოდ გადაივიწყეს…

more »

“სუიციდი გემოვნებით”

(უცნაური ჟანრის კიდევ უფრო უცნაური მოთხრობა “შემოდგომის ლეგენდის” შესარჩევი ეტაპისათვის)

I თავი

იშმაილი

ჩემი სახელია იშმაილი. ახლა მე მკვდარი ვარ. თავი გუშინ მოვიკალი. დეპრესია და რაღაც ეგეთი არ მქონია. ისე – მოთხრობის პონტში. ჩემი პატრონი სულ იმას ამბობს, რომ თვითმკვლელობა უხდება მოთხრობას. რაც არ უნდა ცუდი იყოს სიუჟეტი, მაინც იმის ილუზიას გიქმნის, რომ რაღაც ღრმაა. ეგზისტენციალური.

ეს სიტყვაც ჩემმა პატრონმა მასწავლა. წაღებული აქვს კამიუთი ტვინი. შავი ჭირივით მეზიზღება უკვე. მთელი დღეები უაზროდ დადის და იმას ამბობს, რომ ცხოვრების აზრს მიაგნო. მე კიდევ მომბეზრდა. შეიძლება, ამიტომაც მოვიკალი თავი. ან იმიტომ, რომ ცხოვრებაში ერთხელ ყველაფერი უნდა გამოსცადო. მათ შორის, სუიციდიც. ჰოდა, მეც წინასწარვე დავიცალე ყველა ბრჭყალი, რითაც შეიძლებოდა სიცოცხლეს ჩავბღაუჭებოდი და „ემპაიარ სტეიტ ბილდინგიდან“ გადმოვხტი. ახლა მე მკვდარი ვარ, მაგრამ ეგ ერთხელ არაფერი – რვა სიცოცხლე  კიდევ დამრჩა…

more »

ჰო-LIVE-უდური ისტორია

მონე

მათთვის, ვისაც დიდი რაღაცეების კითხვის დრო აქვს და არც ეზარება.

1. ანი

პარიზი.
საღამო.
წვიმა.
მონე.
მარტი.
მონმარტრი.
კაფე.

მაგიდა ერთისთვის და…

…ანის სჯეროდა, რომ სამყაროში შეუძლებელი არაფერი იყო. მათ შორის, არც ნოველისათვის ამაზე უფრო ბანალური დასაწყისის მოფიქრება და არც სიყვარულის ქალაქად სტერეოტიპიზირებულ პარიზში მარტო სიარული. ჰო, ზუსტად იმ პარიზში, რომლის მოედნებზეც ადამიანები მუდამ თავს კარგავდნენ. საუკუნეების წინ – გილიოტინის, საუკუნეების შემდეგ კი უკვე – სიყვარულის გამო.

more »

ჩემი პირველი შემოქმედებითი წვის შედეგი

მდიდრების ქალაქი

(პირველი ქმნილება. დაწერილია 1995 წელს, 4-5 წლის ასაკში. ტავტოლოგიები, სტილური ხარვეზები და მსგავსი ჯიშის გრამატიკული წარმონაქმნები ჯერ არ ვიცოდი)

იყო ერთი კაცი, ჰყავდა ერთი იხვი. ეს იხვი ისეთი იხვი იყო, რომ დადიოდა გარეთ თუ შიგნით სულ ოქროებს ყრიდა. გამდიდრდა კაცი და მეზობლებიც გაამდიდრა. მერე ამ იხვმა ჭუჭულები დაჩეკა. ამ კაცმა იხვის შვილები (აქ ტავტოლოგია რეფლექსურად ავირიდე, ეტყობა კალამმა მიგრძნო ) გაყიდა. რა ქვეყნიდან აღარ მოდიოდნენ. ის იხვი კი სულ პირიდან, ხან იხვს და ხან ოქროს აგდებდა. ასე გამდიდრდა ქალაქი. იხვი სულ ყრიდა და ყრიდა იხვებს და ოქროებს (ეს ეტყობა ჩემი ბავშვობის ოცნება იყო, ორჯერ რომ ვიმეორებ თითქმის ზედიზედ). ერთხელ ამ კაცმა იფიქრა, მე ამ იხვმა სიკეთე მიყოო და იხვს საჩუქრად ერთი პატარა სახლი აუშენა. მერე აშენა და აშენა შიგ მაღაზიები, პური  (პურის დეფიციტის გავლენა იგრძნობა) და ყველა საჭმელი იყო, სასმელები და კანფეტები თავზე ჰქონდა საყრელი. ამის შემდეგ ის იხვი სახლიდან აღარ გამოდის, ამიტომ საქართველოში ფული აღარ არის და ხალხი მათხოვრობს…

ასეთია ჭიანჭველას ბედი

ჭიანჭველამ ხვნეშით მოიგდო ზურგზე შაქრის ნატეხი და შინისკენ მიმავალ გზას დაადგა.

- მთელი დღე შრომა და შრომა, უზრუნველი ცხოვრება მომენატრა” – ბუზღუნებდა გაბრაზებული ჭიანჭველა და მაგიდაზე მიცოცავდა  – “რა მოხდება, ერთხელ საჭმელი თავისით მოვიდეს, სულაც ციდან ჩამოვარდეს. ღმერთო, მომეცი პური… თუნდაც ერთი ნაჭერი პური!”

უეცრად ზევიდან ზუზუნი გაისმა. ჭიანჭველამ რაღაც მძიმე იგრძნო.

“-დედა, სამი პური ამოვიტანე, მაგიდაზე დავდე და ეზოში მივდივარ” – მხოლოდ ესღა მოესმა მწერს და სული განუტევა.