Archive for the Category »სხვადასხვა «

ვინ შეჭამა თხა?

გზაჯვარედინი

(დაიბეჭდა გაზეთში “BG რეპორტი”. შესაძლებელია იყოს რაიმე მსგავსება სხვა პოსტებთან და ნუ დამძრახავთ)

ქართველებს ორი რამ გვიყვარს განსაკუთრებით: ღმერთი და სიზარმაცე. შესაბამისად, როგორც კი რაიმე დაგვეზარება, მისი შესრულების ვალდებულებას რატომღაც მაშინვე ღმერთს ვაკისრებთ (”ღვთის წყალობით, ყველაფერი კარგად იქნება”, ”ღმერთი მაღალია და დაგვეხმარება”, ”ღმერთო ეს ერთი თხოვნაც შემისრულე და…”). ანუ, გვგონია, რომ ღმერთს მეტი საქმე არ აქვს, გარდა იმისა, ჩვენი წვრილმანი პრობლემების მოგვარებაზე რომ იზრუნოს და ღვთისადმი გამოხატული სიყვარულის დონესაც ზოგჯერ ამ თხოვნების შესრულების სიხშირისა თუ ხარისხის მიხედვით განვსაზღვრავთ. ამის გამო, ჩვენ სხვადასხვაგვარად გვიყვარს ღმერთი: ფანატიკურად (”ყველა ათეისტი არის საცემი. ფეხქვეშ უნდა გავიგდოთ. დუ-უტ მაგათ!”), ფასადურად (”რა კარგია! ხვალიდან მარხვა იწყებაააა”), მოდურად (”რავი, გოგო, ჩემი მამაო ისეთი საყვარელია…”), ათეისტურად (”ნიცშე მიყვარს ძალიან…”) და ერთგვარი კდემამოსილებითაც (”კარგად ვარ, ღვთის მადლით”) კი.

more »

ეგვიპტური დღიურები (V ნაწილი)

ღამე 4: “ძირს სინაზე! წინ სინაზე!”

სინანული სინაზე

01:00 – „Sinners to Sinai Mount

თბილად შევი-მოსე-თ და სინას მთისაკენ მიმავალ ბილიკს მოსეს კვალდაკვალ დავადექით. განსხვავება ერთია – მოსე გულანთებული მიდიოდა, ჩვენ კი გულზე მეტად გზას მთვარე და ფანრები გვინათებს. ამინდი კარგია. ცაზეც იმდენი ვარსკვლავია, რომ რაოდენობით მთელი მსოფლიოს შოუბიზნესსაც კი ბევრად გადააჭარბებს.

ერთი სიტყვით, იდეალური ღამეა იმისათვის, რამდენიმე კილომეტრი უდრტვინველად რომ (გ)აიარო.

more »

“YOU ARE WATCHING BIG BRAZZERS”


+18

მაგარი რამეა რეკლამა. სარეკლამო სააგენტოებსაც აჭმევს პურს და ჩვენც… “გვაჭმევს”. ყველამ იცის, რომ არ არსებობს იდეალური წამალი, რომელიც ყველაფერს კურნავს და გაციებას ორ წამში აქრობს, არ არსებობს ისეთი უნიკალური ტექნოლოგია, რომელიც არასოდეს ფუჭდება და მთლიანად ჩვენს სურვილებზეა მორგებული, არ არსებობს ისეთი საჭმელი, რომელიც ღვთაებრივად გემრიელია და არ არსებობენ უნაკლო ადამიანები. თუმცა, ჩვენ მაინც გვჯერა რეკლამის და თავსაც ადვილად ვატყუებინებთ.

სარეკლამო ბიზნესში ჩართული არასოდეს ვყოფილვარ, მაგრამ დღეს დილით გადავწყვიტე ცოტა ხნით თავი სხვადასხვა ცნობილი (თუ უცნობი) კომპანიის რამედ (თუნდაც დარაჯად) წარმომედგინა და რამდენიმე სარეკლამო იდეის მოფიქრება მეცადა. ჰოდა, სანამ დამძრახავდეთ, აქვე დავძენდი, რომ განსაკუთრებული სარეკლამო მიგნებების პრეტენზია (ისევე როგორც პრეტენზიის ქონის უფლება) საერთოდ არ მაქვს.

more »

შიშ-ველი (ნაწილი მეორე)

"USA-სრულოდ ჩვენთან"

(დაიბეჭდა ჟურნალში  “დრო მშვიდობისა/Peace Times” # 4)

რას იტყვის ამერიკა?

ჩვენ გრანტებსა და ემიგრანტებზე დამოკიდებული ქვეყანა ვართ. ანუ, დონორებს ჯერ ტვინს ვუჭამთ, შემდეგ – ფულს. იმათაც, ბოლოს, ალბათ, ყელში ამოვუვალთ ან ისე გადაგვყლაპავენ, ყელზეც რომ არ დავადგებით. ჩვენ ორივე ვარიანტის გვეშინია: ფულის სანაცვლოდ თავისუფლების წართმევა არ გვიღირს, მაგრამ თავი არც უფულობისთვის გვემეტება. სხვა თუ არაფერი, გრანტია გარანტი ჩვენი არსობისა.

more »

შიშ-ველი

"გაჭირვება მიჩვენე და..."

(დაიბეჭდა ჟურნალში  “დრო მშვიდობისა/Peace Times” # 4)

ჩვენ ჯერ კიდევ ბავშვობიდან გვაშინებდნენ.

გვაშინებდნენ გაურკვეველი სქესისა და წარმომავლობის ბუათი, რომელიც აუცილებლად მოვიდოდა და საჭმლის უგულვებელყოფის შემთხვევაში, თავად დაგვაგემოვნებდა. გვაშინებდნენ გუდიანი კაცითაც, რომელსაც უძირო ტომარა ჰქონდა და მისი საშუალებით გაჯიქებული ბავშვების ტრანზიტს სადღაც (ღმერთმაც კი არ უწყის – სად) ყოველთვის დაუზარებლად ახორციელებდა (ადგილს – მეტი სიმძაფრისათვის – მშობლები არასდროს გვიკონკრეტებდნენ), გვეშინოდა სიბნელის (სანამ შევეჩვეოდით) და კბილის ექიმების (რომელთა ოთახებიდან მუდამ ბურღის დამთრგუნველი ზუზუნი გამოდიოდა), ასაკის მატებასთან ერთად სკოლის დირექტორის (ან “მის კაბინეტში შეყვანის” ალბათობის), ანჩხლი მეზობლისა და რუსთაველი მანიაკისაც გვეშინოდა, გვეშინოდა ინსპექტორების (რომლებიც ითხოვდნენ ფულს) და ძველი ბიჭების (რომლებიც – მოითხოვდნენ), გვეშინოდა, რომ არასოდეს გვეყოლებოდა კარგი მთავრობა და ყოველთვის გვეყოლებოდა შევარდნაძე (პრინციპში, ეგ შიში დღემდე შემოგვრჩა. უბრალოდ, სახეობა იცვალა ოდნავ), გვეშინოდა, რომ გვექნებოდა ჩინური გვარი და ამერიკული კულტურა. შიშის გამო უმოწყალოდ ვკლავდით ქათამს, ღორს და დროს (აპოკალიფსის მოლოდინში), გვეშინოდა საზოგადოებრივ ადგილებში დარბევების და საზოგადოებაში ადგილების დაბევების, გვეშინოდა კეტებისა (რელიგიური ფანატიკოსების ხელში) და საკეტების (რომელთა მიღმაც საკანი იწყებოდა), ხელისუფლებისაც გვეშინოდა და ეს შიში სულაც არ შეიქმდა სიყვარულს. პირიქით…

more »

დრაკონის ტატუ გოგონათი

"მაია ასათიანს წააგავს პროფილში"

“მაინც ვერ გავიგე რა საჭიროა ორი სათაური”კ/ფ “ცისფერი მთები”

თანამედროვე სამყაროში, სადაც მწერლობის უამრავი მსურველი დაფრინავს ღრუბლებში და არავის სურს კლავიატურა ლურსმანზე დაკიდოს, წიგნის სათაურს გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს. დღეს უკვე იშვიათად გაყიდი ისეთ წიგნს, რომელსაც სიზარმაცის გამო სათაურად მთავარი პერსონაჟის სახელს არქმევ (“მადავ ბოვარი”, “დევიდ კოპერფილდი”, “მარტინ იდენი”), ან, რომლის სათაურშიც ინტრიგის მისხალი არ არის ჩადებული (“ნათლია”, “თეთრი თათმანი” “ტრიუმფალური თაღი”). მოკლედ, ან ისეთი სახელი უნდა გერქვას მწერალს, რომ შენი დაწერილი “Like”-ც ძვირად ფასობდეს, ან, თავად ამ წიგნს უნდა დაარქვა რამე ისეთი.

“რამე ისეთი” – “ანდრო, მე და ანდრომედა”, “ციკლოპი მაკდონალდსიდან”, “როცა ჭრილობიდან კოკა-კოლა ჟონავს”, “მაქციის დღიურები”, “ვამპირი, სახელად პილატე” და სხვა.

more »

ღმერთი, რომელიც დეტალებში ცხოვრობს

"დეტალებია მთავარია"

“ერთი დღის აღწერას შეიძლება ორმოცდაათი წელი მოუნდე, ორმოცდაათ წელიწადს კი ერთ წუთში აღწერ”ჯემალ ქარჩხაძე

ადამიანის ხასიათი რაღაცით “ფორმულა 1″-ის ბოლიდის საბურავებს წააგავს – ზოგჯერ ისე სწრაფად იცვლება, თვალის სამჯერ დახამხამებასაც რომ ვერ ასწრებ. ხასიათის “ცვალებადი მოღრუბლულობის” ძირითადი მიზეზი კი ის ყოველდღიური შეგრძნებებია, რომელთაც ხშირად ვამჩნევთ, მაგრამ იშვიათად ვუკვირდებით. როგორც წესი, ისინი ისეთივე წამიერია, როგორც ცრუცემინების იმპულსი და ისეთივე გაუცნობიერებელი – როგორც კინოეკრანზე მიშტერებისას ბატიბუტის ჭამის პროცესი.

more »

ცხვირი გაწიეთ, გეთაყვა!

"ცხვირი ცხვირია, მაგრამ.."

“ცხვირი ხან თვითონ აცემინებს, ხან – მის პატრონს. გააჩნია პილპილში ჩაყოფენ თუ საქმეში” – ცხოვრებისგან (და ცხვირებისგან) გამობრძმედილი ადამიანი

“ეს იმ ცხვირს გაუმარჯოს, თვითონ რომ კარგად სუნთქავს, ჩვენ კი თავისუფლად ამოსუნთქვის საშუალებას არ გვაძლევს” – ლუდით სათქმელი სადღეგრძელო

ცხვირი მრავალფუნქციური ორგანოა. გარდა სუნთქვისა ის შეიძლება აიბზიკო (და კეკლუცს შეუდგე), აიბზუო (და “ფუ, გოიმი” ან “სოფლელები” თქვა), წაიტეხო (თუ ეს “სოფლელი” ჯანიანი აღმოჩნდა), გამოყო (მეტაფორულად – როცა “ცხვირის გარეთ გამოყოფას” გიკრძალავენ), რამე ამოიდინო ან ამოადინო (ძმარი, მაგალითად), დააცემინო (და “სიცოცხლის” ან “ჯანმრთელობის” გახანგრძლივების პერსპექტივით დატკბე), მოაჭამო (მუქარის ფარგლებში) და ბოლოს, რაც ყველაზე მთავარია, სხვის საქმეში მოაფათურო…

ცხვირის ფათური კი ყველაზე ხშირად ცნობისმოყვარეობის მამხილებელ რამდენიმე შეკითხვაში გამოიხატება ხოლმე:

more »

“ის შენი ღირსი არ არის” – უგეშო ნუგეშის ქრონიკები

"ისემც..."

ჩვენი ცხოვრება წარმატებისა და მარცხის ერთგვარი კარდიოგრამაა.

წარმატებას, როგორც წესი, ღმერთის დამსახურებად მივიჩნევთ (“ღვთის წყალობით მოვახერხეთ გამარჯვება”), მარცხის საკითხი კი უფრო ბედის კომპეტენციას განეკუთვნება (“მე ხომ ბედი არ მაქვს რა”). წარმატება – სხვათა მახსოვრობის მასტიმულირებელი და დაკარგული ნაცნობების ავტომატურად პოვნის უებარი საშუალებაა (“ბავშვობაში ჩემს მუხლებზე რომ კუნტრუცობდი, აღარ გახსოვს?”), მარცხი – გარშემომყოფთა ფარული სიხარულის უშრეტი წყარო (“მომინდომა ამანაც ყველაფერში გამარჯვება”). თუმცა, სხვისი მარცხით გახარებასთან ერთად, ნუგეშიც არანაკლებ კარგი ვიცით და ხშირად, ადამიანს ისტერიკული ტემპით ვამშვიდებთ იქამდე, სანამ მას საკუთარ უბედურებაზე არსებული ეჭვი საბოლოოდ არ განუმტკიცდება .

more »

“მაკონდო”

მოვიტყუები თუ ვიტყვი, რომ “დოკუმენტური ფილმის გადაღებაზე ბავშვობიდან ვოცნებობდი” (ისე, ზოგადად, სიტყვა “გადაღება” ძალიან მიყვარს. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე წვიმის ან გემრიელი კერძის გადაღებას ეხება). თუმცა, ზოგჯერ ცხოვრებაში ისეთი ეტაპებიც დგება, როდესაც უნივერსიტეტში “დოკუმენტური ფილმის საფუძვლების” კურსს გადიხარ და საგამოცდოდ ამავე ჟანრის პროდუქტის შექმნა გიწევს.

more »