მშობლიურ სოფელს, ანუ, თემა თემ(ქ)აზე…

 

“ძალა ერთ უბანშია”

“skype“-ში  თბილისელებთან  საუბრისას ხშირად უბანთა ურთიერთგაცვლამდე რომ მისულა საქმე, “თემქაზე” უთქვამთ:  “გამიგია, მაგრამ აზრზე არა ვარ, სად არისო“

ჰოდა, სპეციალურად მათთვის, მითიური თემქის მოკლე ბიოგრაფიული მონაცემები:

სრული სახელი: თბილისის ელმავალმშენებელი ქარხანა;

საცხოვრებელი ადგილი: თბილისთან ახლოს; 

საყვარელი ზღაპარი: “კონკია” (“ოცნებას უბანი არ დაუნგრევიაო” – ნათქვამია); 

დადებითი მხარე: ხანდახან რაღაც სასარგებლო თვისებებსაც ამჟღავნებს; 

უარყოფითი მხარე: სასარგებლო თვისებებს მხოლოდ ხანდახან ამჟღავნებს; 

თემქის დახასიათება:

თემქა, რაოდენ პარადოქსულადაც უნდა ჟღერდეს, აკრონიმში “თ” ასოს არსებობის გამო, თბილისს ეკუთვნის. ვიღაცამ ასეთი გაშიფვრა შეიძლება მაინც ეჭვქვეშ დააყენოს, მაგრამ იმხელა არგუმენტი ღელავს თემქაზე, თბილისის ზღვის სახით, რომ ყოველგვარი შეკამათების სურვილს წამიერად გიკარგავს. მოკლედ, თემქა თბილისია, თავისი დადებითი და უარყოფითი მხარეებით.

 თემქაზე ზაფხულში დემოკრატიის სრული ტრიუმფია. აქ შეგიძლია ნახო ჩაცმული ქალები (ქუჩაში), ნახევრად ჩაცმული ქალები (ზღვაზე) და ჩაუცმელი ქალები (მთაზე, ტყეში), ოღონდ ამ უკანასკნელ შემთხვევაში ჩაუცმელი კაცის ყურებაც მოგიწევთ. 

თემქის “ღირსშესანიშნაობებიდან” ღირს შესანიშნად სამშობიაროს წინ მდგარი ბაბუის ძეგლი, რომელსაც ერთ მშვენიერ დღეს (ან ღამეს) ხელიდან აკვანი წაგლიჯეს. (ჩვენს დროში აკვნის საჭიროების არარსებობის გამო, რა თქმა უნდა… რა სპილენძი?!) 

ძეგლებზე გამახსენდა… ტყით შებურული მთის (სადაც უფასო ეროტიკული სპექტაკლები მიმდინარეობს) წვერზე ისეთი მონუმენტური კომპლექსი დგას, ქართველი მომღერლებიდან, ვისაც თემქის მოგნება არ უჭირს, ყველა იქ იღებს კლიპს. 

"რა ხელმა აზიდა..."

თემქა ღრმა და ჭაობიან ხევით ორ ნაწილადაა გახლეჩილი. აღმოსავლეთ და დასავლეთ თემქებად. ჩვენთვის ის თემქა “გაღმა თემქაა”, იმათთვის ჩვენ ვართ “გაღმა” და გადაწყვეტა ამ ზოგადსაკაცობრიო დავისა, თუ ზუსტად ვინ ვინ არის, საკმაოდ რთულ ფაზაშია შესული. 

თემქა უნიკალური წარმონაქმნია გალაქტიკაში. ქალაქიც არის, სოფელიც, მთაც და ზღვაც. მოკლედ, “4 ინ 1″-ს პრინციპი მოქმედებს. 

"თემქელი და...ზღვა"

თემქაზე შეხმატკბილებულად ცხოვრობენ ადამიანი და ძროხა. მერე რა, რომ ძაღლია ადამიანის მეგობარი… სამაგიეროდ, ძროხა რძეს გვაძლევს! ოღონდ ისე ნუ წარმოიდგენთ, თითქოს თემქა ძროხების სავანე იყოს და ფუნის ტაი-ფუნებს მიჰქონდეს აქაურობა. 

"ფაქიზო"

თემქის კიდევ ერთი ღირსება სასტუმრო “არაშენდა”-ა, რომელიც ერთი ჩვენგანის თქმისა არ იყოს, “მტრის ჯინაზე” ბოლოსდაბოლოს მაინც აშენდა. თუმცა, ამ შენობას “არ” ნაწილაკი იმდენად აქვს შესისხლხორცებული, რომ მას მხოლოდდამხოლოდ თემქელთა საყოველთაო ამნეზია თუ გამოგლეჯს. 

"ა, აშენდა?"

ამ რამდენიმე წლის წინ თემქის მონუმენტურ კომპლექსზე ებრაელი ტურისტები იყვნენ ამოსული. ეტყობა სამყაროს შეცნობის (ან ინგლისურის შესწავლის) დაწყება თემქიდან ჰქონდათ გადაწყვეტილი, იმიტომ რომ სიამოვნებისგან მიბნედილი თვალებით თემქის ხედებს გადასცქეროდნენ და “what a beautiful“-ო ნეტარებით ოხრავდნენ. 

"არის მასში რაღაც ანტიკური"

თემქის დევიზი: “ძალა ერთ უბანშია“ 

თემქა ღამის შოუების იუმორის უშრეტი წყაროა. პარადოქსია, მაგრამ “თემქის” ხსენებაზეც კი ამ გადაცემებში, ყველას ეცინება. 

თემქამ იცის დეილ კარნეგის ფრაზა: “მე ვწუწუნებდი იმის გამო, რომ არ მქონდა ფეხსაცმელი, სანამ არ ვნახე კაცი, რომელსაც ფეხები არ ჰქონდა“, ამიტომ თემქამ ისიც იცის, რომ გლდანი არსებობს და გულზე ეშვება. 

თემქამ იცის, რომ ზაფხულში ზღვაზე მთელი თბილისი შემოესევა, მაგრამ ზამთარში მათი უმეტესობა იტყვის იმას, რამაც ამ თემის დაწერა გადამაწყვეტინა. 

თემქამ იცის, რომ მთავარი სულიერი სილამაზეა. 

"საამო არის საცქერად, დიაცის უბესავითა"

თემქამ იცის, რომ მე ახლა ზედმეტად გავაშარჟე მისი არსებობა, მაგრამ ისიც იცის, რომ ამ თემაზე სერიოზულად რაიმეს დაწერა უკვე ჩემს გაშარჟებას გამოიწვევდა.

უმადური პ.ს:  პარლამენტის პატივცემულო წევრებო, დიდი მადლობა გზისათვის, მაგრამ ჩემი ქუჩაც თემქაა და ორმოფილია ნამდვილად არ ჭირს, ახალ ასფალტზე უარი რომ ეთქვა…