“გულები და ხელები”, ანუ, როდესაც მუზას კიდიხარ…

"მუზის მუზ–მუზ–ელობა"

     “ძველი დრო მომენატრა და რამდენიმე დღით “რადის” მონახულება გადავწყვიტე” – მუზის “მესიჯიდან”

      საშინელებაა, როდესაც წერა გინდა და საწერად ფანტაზია არ გყოფნის.
      კიდევ უფრო დიდი საშინელებაა, როდესაც ფანტაზიასთან ერთად ნამუსის დეფიციტსაც განიცდი და მაინც წერ… 
      “ორი დღეა ჩემიდან გავიდა და უკან აღარ დაბრუნებულა…” თუ როგორც არის!
      მოკლედ, სანამ ჩემი მუზა უჩემობას განიცდის, არ მინდა ზემოთხსენებულ საშინელებებში გავერიო და სანაცვლოდ, ო’ჰენრის ერთ პატარა ნოველას გთავაზობთ (ბოლო სიტყვები სრული უმუზობის მაჩვენებელია).
     თუკი, ”google-moogle”-ს ვენდობით ქვემოთ მოცემულ სტრიქონების ქართულ ინტერნეტ სივრცეში ასო ჯერ არ დაუდგამთ.
     წინასწარი განწყობის შექმნას რომ არ ვერიდებოდე, გეტყოდით “თუ რა კარგი მოთხრობაა“, მაგრამ  მირჩევნია, შეფასება თქვენ მოგანდოთ… (ამ დასკვნით ფრაზას ჩემი მუზა რომ კითხულობდეს, ნამუსი ეყოფოდა და დაბრუნებას ცოტა დააჩქარებდა)

     დენვერის სადგურზე აღმოსავლეთისაკენ მიმავალ ექსპრესს ხალხი აწყდებოდა. ერთ–ერთ ვაგონში იჯდა ახალგაზრდა, ძალზედ მომხიბლავი, ელეგანტურად, გემოვნებით ჩაცმული ქალიშვილი, კომფორტის ყველა შესაძლო საშუალებით გარშემორტყმული, რაც კი გამოცდილმა მოგზაურმა შეიძლება მოიმარაგოს. სწორედ იმ ვაგონში შევიდა ორი ახალგაზრდა კაცი – პირველს გამბედავი, წრფელი გამოხედვა და ასეთივე მიხრა–მოხრა ჰქონდა, მეორე კი მოღუშული, მკვრივად ჩასხმული და სადად ჩაცმული ვინმე გახლდათ. ერთმანეთზე ხელბორკილებით იყვნენ გადაბმულნი.

    ახალშესულები ვაგონის დერეფანს დაუყვნენ, ერთადერთი თავისუფალი დასაჯდომი ახალგაზრდა მოხდენილი ქალიშვილის წინ იყო დარჩენილი. სწორედ იქ მოთავსდა გადაჯაჭვული წყვილი. ქალიშვილმა მათ  განყენებული, ინტერესმოკლებული მზერა შეავლო და უეცრად სახე გულითადმა ღიმილმა გაუნათა, ლოყები გაუვარდისფრდა, პატარა ნაცრისფერ ხელთათმანიანი ხელი აწია. დაილაპარაკა თუ არა, მისმა ხმამ, მჟღერმა და მელოდიურმა, ყველა მიახვედრა, ამ ხმის მფლობელი მიჩვეულია იმას, რომ უსმენენ.

   – მისტერ ისტონ, თუკი გნებავთ, პირველმა მე დავიწყო, კი ბატონო, იყოს ასე. ნუთუ ძველ მეგობრებს ვეღარ ცნობთ, როცა დასავლეთში ხვდებით?

    ამ ხმის გაგონებაზე ორი კაციდან უფრო ახალგაზრდა აშკარად შეკრთა, წამით თითქოს დაიბნაო, მერე კი ქალიშვილის გამოწვდილ ხელს თავისი მარცხენა ხელი მოუჭირა.

– მის ფეირჩაილდი ბრძანდებით – თქვა მან ღიმილით – თუ შეიძლება, მაპატიეთ, მარცხენა ხელი რომ ჩამოგართვით, მარჯვენა ამჟამად სხვა რაღაცით მაქვს დაკავებული.

    ეს თქვა და მარჯვენა ხელი ასწია – მაჯაზე ლაპლაპა “სამაჯური” ეკეთა, რომელიც მისი კომპანიონის მარცხენა ხელზე იყო ჯაჭვით გადაბმული. ქალიშვილის მზერაში სიხარული უცებ ჩაქრა, შიშითა და განცვიფრებით შეიცვალა. ლოყები ისევ გაუფერმკრთალდა. ტუჩები წყენითა და იმედგაცრუებით დაუმრგვალდა. ისტონმა ჩაიცინა, თითქოს გახალისდაო და უკვე რაღაც უნდა ეთქვა, მაგრამ მეორემ დაასწრო. მთელი ამ ხნის განმავლობაში დაღვრემილსახიანი კაცი ქალიშვილს გამჭრიახი, საზრიანი მზერით აკვირდებოდა.

    – მაპატიეთ, მის, ლაპარაკს რომ ვბედავ, მაგრამ ვხედავ, შერიფს იცნობთ… იქნებ სთხოვოთ, სიტყვა შემაწიოს, ციხეში როცა მიმიყვანს, ეს ჩემთვის დიდი დახმარება იქნება. ლივენვორთის ციხეში გადავყავარ. შვიდი წელი მომისაჯეს გაყალბებისთვის.

     – ო! –წამოიძახა ქალიშვილმა და ლოყები ისევ გაუვარდისფრდა – აი, თურმე რას აკეთებთ აქ. შერიფი ყოფილხართ!

    – ჩემო ძვირფასო მის ფეირჩაილდ – მიუგო ისტონმა მშვიდად – ფულს აქვს გაქრობის თვისება, ხოლო იმათთან კომპანიაში ყოფნა, ვისთანაც ჩვენ ვიყავით ვაშინგტონში, ფულის გარეშე არ გამოდის. მოკლედ, ეს ვაკანსია გამოვნახე დასავლეთში და… მართალია, შერიფი არც ისეთი მაღალი თანამდებობაა, როგორიც ელჩი, მაგრამ…

    – ელჩი! – შესძახა ქალიშვილმა მხურვალედ – ჩვენთან აღარ დადის და ჯობდა, საერთოდაც არ ევლო. თქვენ ეს უნდა იცოდეთ. ახლა თქვენ, ესე იგი, ველური დასავლეთის ნამდვილი გმირი ხართ, დააჭენებთ, ისვრით და ყოველ ნაბიჯზე ხიფათი გემუქრებათ. ვაშინგტონის ცხოვრებისაგან ეს მართლაც მეტად განსხვავდება… ჩვენს ძველ კომპანიაში ძალიან გვაკლდით!

    ქალიშვილს თვალები ოდნავ გაუფართოვდა, მონუსხულივით ისევ ლაპლაპა ბორკილებს მიაჩერდა.

    – ამაზე არ იფიქროთ, მის – უთხრა მეორე კაცმა – ყველა შერიფი ასე იბამს ხელზე პატიმარს, გაქცევა რომ ვერ მოახერხონ. მისტერ ისტონმა თავისი საქმე კარგად იცის…

    – ვაშინგტონში ისევ მალე გნახავთ? – იკითხა ქალიშვილმა

    – მალე, მე მგონი, არ გამოვა – თქვა ისტონმა – ეტყობა დამთავრდა ჩემთვის უდარდელი ცხოვრება.

    – დასავლეთში ძალიან მომწონს – წარმოთქვა ქალიშვილმა წინა ნათქვამთან ყოველგვარი კავშირის გარეშე. თვალები უბრწყინავდა. ვაგონის ფანჯარაში გაიხედა. წრფელად და მარტივად ალაპარაკდა, ისე არა, როგორც ეტიკეტი და კარგი აღზრდა ავალდებულებდა – დედაჩემმა და მე ზაფხული დენვერში გავატარეთ. ვაშინგტონში ერთი თვის წინ დავბრუნდი, რადგან მამა ავად გახდა. მაგრამ სერიოზული არაფერი აღმოჩნდა. მე შემიძლია დასავლეთში ვიცხოვრო და ბედნიერიც ვიყო. ვფიქრობ, აქაური ჰაერი მიხდება. ფული არაა ცხოვრებაში მთავარი, მაგრამ ადამიანები ისეთი სულელები არიან, ყველაფერი სხვანაირად ესმით…

    – შერიფო – უკმაყოფილოდ ჩაილაპარაკა მოღუშულსახიანმა – ეს რა წესია. ყელი გამიშრა, მთელი დღეა არ მომიწევია. რამდენი შეიძლება ილაპარაკოთ? ახლავე წამიყვანეთ მწეველების ვაგონში. ვკვდები, ისე მინდა ჩიბუხის მოწევა.

      ერთმანეთზე გადაბმული მგზავრები წამოდგნენ, ისტონის სახეზე ზანტი ღიმილი ისევ გაკრთა.

     – ასეთ თხოვნაზე უარს ვერ ვეტყვი – ჩაილაპარაკა სასხვათაშორისოდ – ესაა ამ გაჭირვებულების ერთადერთი ნუგეში. კარგად ბრძანდებოდეთ, მის ფეირჩაილდ, რას ვიზამთ, სამსახური სამსახურია.

      დამშვიდობების ნიშნად ხელი გაუწოდა.

      – ძალზე საწყენია, რომ აღმოსავლეთში არ მოდიხართ – თქვა ქალიშვილმა და ეტიკეტისა და კარგი აღზრდის აბჯარი ისევ აიფარა – არაფრით არ შეგიძლიათ ლივენვორთში არ ჩახვიდეთ, არა?

      – დიახ – მიუგო ისტონმა – არაფრით არ შემიძლია.

      და ორი ახალგაზრდა კაცი დერეფანს გვერდულად გაუყვა მწეველების ვაგონისაკენ.

      გვერდით სკამზე ორმა მგზავრმა თითქმის მთელი ეს საუბარი მოისმინა. ერთ–ერთმა თქვა:

    – როგორი გულიანი კაცია ეს შერიფი. აქ, დასავლეთში შეხვდები ეგეთებს.

    –მეტისმეტად ახალგაზრდაა შერიფობისთვის, არა? – ჩაურთო მეორემ.

   –ახალგაზრდა! – შესძახა პირველმა – რატომ… ო! ნუთუ ვერ მიხვდით? სად გინახავთ შერიფი, რომელიც პატიმარს ბორკილით მარჯვენა ხელზე მიიბამს?  

წყარო: “მოკლე მოთხრობები” (ო’ჰენრი)
                  გამომცემლობა “პალიტრა L”
                  2009. გვ 290–293
                  თარგმნა: ირაკლი ლომოურმა