Tag-Archive for » მამაო «

In God we rust

"არა კაც დაარბიო"

“მე კი გეუბნებით: გიყვარდეთ თქვენი მტრები, დალოცეთ თქვენი მაწყევრები, სიკეთე უყავით თქვენს მოძულეებს”მათე (6:44)

მე მიყვარს ქრისტე, მაგრამ არ მიყვარს ქრისტიანები. ისინი საერთოდ არ ჰგვანან მას” – მაჰათმა განდი

იპოვეთ მაჰათმა და ჩემს სიტყვებს აღარ აზიარებთ, ხო?” – ნაწყენი მარტინ ნიმოელერი

ღმერთის სახელით, ბოლო პერიოდში, უღმერთოდ ბევრი ადამიანი აპელირებს. ლამისაა, ყოველი მეორე ქართველი ჩაერიოს მის კომპეტენციაში და თვითნებურად გადაუწყვიტოს  ღმერთს – რა უნდა, როდის უნდა, როგორ უნდა და საერთოდ როგორ უნდა იყოს მოწყობილი ეს სამყარო. ზოგი ღმერთის დაცვას ვერბალურად ცდილობს (სადაც, როგორც წესი, ვისიმე დედისადმი სექსუალური ლტოლვის გამომხატველი ბარბაროსული ზმნები სჭარბობს), ზოგი - ფიზიკურად (მუშტებით, ქვებით, ჯოხებით, სკამებით, კურთხევით, კურთხებით, ფურთხებით…), ზოგიც – ისეთი უცნაური ქმედებით, რომელიც არათუ რელიგიურ, ლექსიკურ ჩარჩოებშიც არ ჯდება ნორმალურად. მოკლედ, ამგვარი ფანატიზმის გამო, უფლობასა და უფლებას შორის ზღვარის დანახვა, ხშირად რთულია.

more »

ვინ შეჭამა თხა?

გზაჯვარედინი

(დაიბეჭდა გაზეთში “BG რეპორტი”. შესაძლებელია იყოს რაიმე მსგავსება სხვა პოსტებთან და ნუ დამძრახავთ)

ქართველებს ორი რამ გვიყვარს განსაკუთრებით: ღმერთი და სიზარმაცე. შესაბამისად, როგორც კი რაიმე დაგვეზარება, მისი შესრულების ვალდებულებას რატომღაც მაშინვე ღმერთს ვაკისრებთ (”ღვთის წყალობით, ყველაფერი კარგად იქნება”, ”ღმერთი მაღალია და დაგვეხმარება”, ”ღმერთო ეს ერთი თხოვნაც შემისრულე და…”). ანუ, გვგონია, რომ ღმერთს მეტი საქმე არ აქვს, გარდა იმისა, ჩვენი წვრილმანი პრობლემების მოგვარებაზე რომ იზრუნოს და ღვთისადმი გამოხატული სიყვარულის დონესაც ზოგჯერ ამ თხოვნების შესრულების სიხშირისა თუ ხარისხის მიხედვით განვსაზღვრავთ. ამის გამო, ჩვენ სხვადასხვაგვარად გვიყვარს ღმერთი: ფანატიკურად (”ყველა ათეისტი არის საცემი. ფეხქვეშ უნდა გავიგდოთ. დუ-უტ მაგათ!”), ფასადურად (”რა კარგია! ხვალიდან მარხვა იწყებაააა”), მოდურად (”რავი, გოგო, ჩემი მამაო ისეთი საყვარელია…”), ათეისტურად (”ნიცშე მიყვარს ძალიან…”) და ერთგვარი კდემამოსილებითაც (”კარგად ვარ, ღვთის მადლით”) კი.

more »

შიშ-ველი

"გაჭირვება მიჩვენე და..."

(დაიბეჭდა ჟურნალში  “დრო მშვიდობისა/Peace Times” # 4)

ჩვენ ჯერ კიდევ ბავშვობიდან გვაშინებდნენ.

გვაშინებდნენ გაურკვეველი სქესისა და წარმომავლობის ბუათი, რომელიც აუცილებლად მოვიდოდა და საჭმლის უგულვებელყოფის შემთხვევაში, თავად დაგვაგემოვნებდა. გვაშინებდნენ გუდიანი კაცითაც, რომელსაც უძირო ტომარა ჰქონდა და მისი საშუალებით გაჯიქებული ბავშვების ტრანზიტს სადღაც (ღმერთმაც კი არ უწყის – სად) ყოველთვის დაუზარებლად ახორციელებდა (ადგილს – მეტი სიმძაფრისათვის – მშობლები არასდროს გვიკონკრეტებდნენ), გვეშინოდა სიბნელის (სანამ შევეჩვეოდით) და კბილის ექიმების (რომელთა ოთახებიდან მუდამ ბურღის დამთრგუნველი ზუზუნი გამოდიოდა), ასაკის მატებასთან ერთად სკოლის დირექტორის (ან “მის კაბინეტში შეყვანის” ალბათობის), ანჩხლი მეზობლისა და რუსთაველი მანიაკისაც გვეშინოდა, გვეშინოდა ინსპექტორების (რომლებიც ითხოვდნენ ფულს) და ძველი ბიჭების (რომლებიც – მოითხოვდნენ), გვეშინოდა, რომ არასოდეს გვეყოლებოდა კარგი მთავრობა და ყოველთვის გვეყოლებოდა შევარდნაძე (პრინციპში, ეგ შიში დღემდე შემოგვრჩა. უბრალოდ, სახეობა იცვალა ოდნავ), გვეშინოდა, რომ გვექნებოდა ჩინური გვარი და ამერიკული კულტურა. შიშის გამო უმოწყალოდ ვკლავდით ქათამს, ღორს და დროს (აპოკალიფსის მოლოდინში), გვეშინოდა საზოგადოებრივ ადგილებში დარბევების და საზოგადოებაში ადგილების დაბევების, გვეშინოდა კეტებისა (რელიგიური ფანატიკოსების ხელში) და საკეტების (რომელთა მიღმაც საკანი იწყებოდა), ხელისუფლებისაც გვეშინოდა და ეს შიში სულაც არ შეიქმდა სიყვარულს. პირიქით…

more »