Tag-Archive for » შევარდნაძის დრო :) «

გალაკტიონ ტაბიძისა და ლელა წურწუმიას შედარებითი დახასიათება

"ლელა & გალა"

შესავალი:

ქალაქი ცხელისი (გლობალური დათბობის ერამდელი “თბილისი”)
2013 წელი მ.გ–დან (“მიშას გადადგომიდან”)

ძვ.თემქის სამეფოში ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოჩენილია უძველესი (სავარაუდოდ, “მხედრული”) ანბანით თხელ ქაღალდზე (ერთგვარი საწერი მასალა, რომელსაც საუკუნეების წინ იყენებდნენ. ამჟამად გვხვდება მუზეუმებსა და ანტიკური ქალაქების ნანგრევებში) შესრულებული ჩანაწერი. მესიჯ–ლათინურ ანბანზე გაზრდილი ქართველი მკვლევარები ჯერჯერობით ამაოდ ცდილობენ ტექსტის გაშიფვრას. ერთადერთი დადგინდა ის, რომ უწინ ამ ადგილზე საშუალო სკოლა მდებარეობდა.

more »

ქერტლიანი რონალდო და “ჯინის ჯინაზე” ჩაფიქრებული სხვა სურვილები

“სურვილების ჭა”
“- რა მიყვარს მე? მე მიყვარს დისციპლინა, სიწყნარე, ბუზის გაფრენას რომ გავიგებ. კიდევ რა მიყვარს? 
 
- მოხარშული წაბლი არ გიყვართ, მასწავლებელო? – ჰკითხა ხატიამ” – ნოდარ დუმბაძე (“მე ვხედავ მზეს”)
 
“აბა, აბა, მივულოცოთ იუბილარს! ვუსურვოთ ჯანმრთელობა, ბედნიერება, სიხარული, სიყვარული და რავიცი…” –  ამონარიდი ქართული სუფრიდან

ქართველების ხასიათში გამჯდარ სიზარმაცეს, ვისაც არ ეზარება ყველა ”დაბეჯითებით აკრიტიკებს”. ბოლო პერიოდში კი ეს ჩვევა ხასიათის გარდა უკვე აზროვნებაშიც “ამოიწვერა”. ასე მაგალითად, სადღეგრძელოების თქმისას, ხშირად გვეზარება, რომ ზოგად–აბსტრაქტული სურვილებისაგან (“წარმატება”, “ბედნიერება”, “სიხარული”) თავი შევიკავოთ და  შესაბამისად, მათი  შემადგენელი იმ კონკრეტული ქმედებების დაგეგმვა–განხორციელებას, რომელმაც სასურველი ბედნიერება უნდა მოგვანიჭოს, ღმერთის, ბედის, ან, განგების ძალას ვანდობთ.

more »

ჩემი პირველი შემოქმედებითი წვის შედეგი

მდიდრების ქალაქი

(პირველი ქმნილება. დაწერილია 1995 წელს, 4-5 წლის ასაკში. ტავტოლოგიები, სტილური ხარვეზები და მსგავსი ჯიშის გრამატიკული წარმონაქმნები ჯერ არ ვიცოდი)

იყო ერთი კაცი, ჰყავდა ერთი იხვი. ეს იხვი ისეთი იხვი იყო, რომ დადიოდა გარეთ თუ შიგნით სულ ოქროებს ყრიდა. გამდიდრდა კაცი და მეზობლებიც გაამდიდრა. მერე ამ იხვმა ჭუჭულები დაჩეკა. ამ კაცმა იხვის შვილები (აქ ტავტოლოგია რეფლექსურად ავირიდე, ეტყობა კალამმა მიგრძნო ) გაყიდა. რა ქვეყნიდან აღარ მოდიოდნენ. ის იხვი კი სულ პირიდან, ხან იხვს და ხან ოქროს აგდებდა. ასე გამდიდრდა ქალაქი. იხვი სულ ყრიდა და ყრიდა იხვებს და ოქროებს (ეს ეტყობა ჩემი ბავშვობის ოცნება იყო, ორჯერ რომ ვიმეორებ თითქმის ზედიზედ). ერთხელ ამ კაცმა იფიქრა, მე ამ იხვმა სიკეთე მიყოო და იხვს საჩუქრად ერთი პატარა სახლი აუშენა. მერე აშენა და აშენა შიგ მაღაზიები, პური  (პურის დეფიციტის გავლენა იგრძნობა) და ყველა საჭმელი იყო, სასმელები და კანფეტები თავზე ჰქონდა საყრელი. ამის შემდეგ ის იხვი სახლიდან აღარ გამოდის, ამიტომ საქართველოში ფული აღარ არის და ხალხი მათხოვრობს…