Tag-Archive for » ჯაბა ქარსელაძე «

მიშა, ნუ მარცხვენ, რა!

ჩვენმა სწორუპოვარმა პრეზიდენტმა დაჭრილ-გაცვეთილი არწივით დაწყებული, ფრიადოსანი მოწაფით გაგრძელებული და ”დაუმთავრებელი სინგაპურით” დამთავრებული, საქართველო უკვე ყველა შესაძლო სიმბოლოს შეადარა. შესაბამისად, ბოლო გამოსვლებისას შედარებათა რაოდენობამ შესამჩნევად იკლო და სანამ სააკაშვილი ინვესტორებზე საუბრისას საქართველოს მეძავს შეადარებდეს, მისთვის უფრო თანამედროვე ვარიანტების შეთავაზება გადავწყვიტე:

more »

წიგნებით დაბალანსებული მაკულატურა

“წიგნდ(ქ)ართული ყვითელი ჟურნალები მზესუმზირის მარცვალს ჰგავს: გული უნდა დაიტოვო და ქერქი გადააფურთხო” – მეტაფორულად მოაზროვნე ბიბლიოფილი

“ლანძღვა ისაა, როცა იტყვი და არას დაამტკიცებ” – ილია ჭავჭავაძე

 წიგნისა და ჟურნალის შედარებისას ქერქი რომელია, ალბათ, თავადაც მიხვდებით.
 იაფი (თუმცა, არა იაფფასიანი) წიგნი ჟურნალის ”გასაღების გასაღებად” კი ქართულ ბაზარზე პირველად “გზამ” გამოიყენა. ”გზაზე” დართული კრებულის (“ქართული პროზის საგანძური”), ან, უფრო სწორად თუ ვიტყვით, კრებულზე დართული ”გზის” მეთოდი იმდენად ტირაჟ(წარ)მატებული აღმოჩნდა, რომ ვისაც ოდესმე გამომცემლობის არსი გაეგონა, ყველა წიგნის გამოშვებას შეუდგა.  ასე გამოჩნდა მედია–ბაზარზე  ჟურნალები “სარკე”  და“გუმბათი” (“ქართული პოეზიის” ტომეულთან ერთად), “რეიტინგი” (“საზღვარგარეთული დეტექტივები”–ს ხაზით) და “თბილისელები” (ციკლით “მსოფლიო ლიტერატურის კლასიკა”).

რა თქმა უნდა,  ფაქტი, რომ მარკესისა და ორჰან ფამუქის შეძენა სამ ლარადაა შესაძლებელი, ჩვენი მშიერი თაროებისათვის ძალიან კარგია. თუმცა, როდესაც აქცია მასობრივ სახეს იღებს იმის გამო, რომ “წიგნის სახელით” ჟურნალის უხარისხო შინაარსის გადაფარვა ადვილად ხდება, მაშინ “ძალიან კარგი” უკვე ”დანაკარგად“ გარდაიქმნება. მართალია, ჩვენი ბიბლიოთეკებისათვის ეს ტენდენცია არაფერს ცვლის, (და პირიქით, მისაღებია კიდეც), მაგრამ მთავარი პრობლემა იმაშია – ქვეყანაში მედიის სიკარგე, ჟურნალისტთა პროფესიონალიზმით რომ უნდა განისაზღვროს და არა მავანთა თაროების სისავსით.

more »

ფრთხილად, პრესაში ბოტკინია!

ძეგლიც ცნობისმოყვარეა

“ცნობისმოყვარე ძეგლი”

ჟურნალისტიკა ორგანიზებული ჭორიაედუარდ ეგელსტონი

დღევანდელი ქართული პრესა რაღაცით შემოდგომის ფოთოლს ჰგავს – ყვითელია. სერიოზულ თემებზე უფრო მეტად კითხვადია ის, თუ სად ისუფთავებს ფრჩხილებს ჯაბა ქარსელაძე, ან, რა უდევს საძინებელი ოთახის კარის ხელმარცხნივ მდებარე ტელევიზორის მოჩუქურთმებული მაგიდის ყოველთვის ჩაკეტილ მესამე უჯრაში ქეთევან ღლონტს.

ქართულ ყვითელ პრესას რამდენიმე კომპონენტი ახასიათებს:

ა) გულისგამგმირავი სათაურები - ეს ის კატეგორიაა, რაც დღევანდელ პრესას ყიდის. ძირითადად დომინირებს “რომელ კბილში გაეჩხირა კალმახის ფხა კობა დავითაშვილს და რას ვერ აპატიებდა ბეჟან გუნავა მამიდაშვილს” ტიპის სათაურები, რომლებიც ცდილობენ (ხანდახან გამოსდით კიდეც) გარკვეულწილად დააინტრიგონ მკითხველი და დასმულ კითხვაზე პასუხის ძიებაში მთელი უაზრო ინტერვიუ წააკითხონ. მაგალითისათვის – იყო ერთი ასეთი სათაური: “ვანო ჯავახიშვილმა სიდედრი მოკლა” და   სტატიის კითხვისას “ფრიად შეშფოთებულმა” აღმოვაჩინე, რომ თურმე სიცილით.

more »